Karanlıktaymışlar... İki embriyo, bir ana rahminde...
            Her şeyden habersiz bekleşiyorlarmış, sudan bir beşiğin içinde...
            Sarılıp birbirlerine, karanlıkta uyumuşlar öylece...
            Haftalar geçmiş, ikizler gelişmiş.
            Elleri, ayakları belirginleşmiş.
            Gözleri çıktıkça meydana,
            İkisi de çevrede olup biteni fark etmiş...
            Ne rahat, ne güvenli bir dünyaymış bu...
            Sıcak, ıslak, sevgi dolu...
            Öyle güzel bir dünyada yaşıyoruz ki demişler, ...bize ne
            mutlu...
            Gel zaman git zaman, çevreyi keşfe girişmişler.
            Bu karanlık dünyayı ve hayatın kaynağını deşmişler.
            Onları besleyip büyüten kordonu fark etmişler
            Sonra başlamış bir varoluş tartışması:
            Buraya nereden geldik, biz nasıl olduk diye sormuş ikizler...
            Annemiz demiş biri, O bizi var etti, bize can verdi.
            Ne biliyorsun diye itiraz etmiş öteki, Sen hiç Anneni görmedin
            ki...:
            Belki de o sadece zihnimizdedir. Anne inancı bizi rahatlattığı
            için uydurduğumuz bir şeydir.Süredursun ana rahmindeki tartışma,
            ikizler
            büyüyüp gelişmişler.
            Rahme sığmaz olup tekmeleşmişler.
            Artık parmakları ve kulakları varmış...
            Büyüdükçe anlamışlar ki, yolun sonu yakın...
            Gün gelecek, bu güzelim hayat bitecek;
            Karanlık bir yolculuk, onları bir başka diyara çekecek.
            - Buradaki hayatımızın sonuna yaklaşıyoruz diye fısıldamış
            ikizlerden biri efkarla...
            - Ben gitmek istemiyorum diye diretmiş öteki; doyamadım ki daha
            hayata...
            - Belki doğumdan sonra hayat vardır.
            Sormuş karamsar olan:
            - Bir gün bize hayat veren kordon kesilecek. Ondan sonra başımıza
            neler gelecek?
            Ve günlerden bir gün, yer sarsılmış, duvarlar kasılmış.
            Dayanılmaz sancılarla ikizler beklenen günün geldiğini anlamış.
            Buruşuk kollarıyla birbirlerine son kez sarılıp vedalaşmışlar.
            Ve ömrümüz bitti diye çığlık çığlığa ağlaşmışlar.
            Azrail sandıkları bir el kesmiş onları hayata bağlayan kordonu,
            Ağlaya ağlaya karanlık bir koridordan öbür hayata çıkmışlar.
            Kıssadan Hisse...
            Ölüm bir son değil ama her doğum bir başlangıçtır.
            Hiç bir şey ölmez her şey yaşar;
            Her keder bir kurtuluşla son bulur ! .B.Y.